Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Σήκωσα την ψυχή μου σαν αετό ψηλά

Ο αετός πετά ψηλά και γι’άλλο πράγμα
Να μην τον βλέπουνε τα άλλα τα πουλιά, όταν ξεσπά σε κλάμα.!


Σήκωσα την ψυχή μου σαν αετό ψηλά
Τον πόνο προσπαθώντας να ξεχάσει
Την άφησα και πέταξε στα σύννεφα μακριά
Μα τίποτα δεν γίνεται όσο ψηλά κι αν φτάσει.

Κι ένα πρωί έγινα η ίδια αετός, μήπως και καταφέρω
Με του αετού το πέταγμα ,την θλίψη μου να σβήσω.
Την θλίψη μου που σ’ έχασα, χωρίς ποτέ να ξέρω
Γιατί δεν ήμουνα κοντά, τα μάτια σου να κλείσω

Πήγα ψηλά, πολύ ψηλά, ξεπέρασα τα’αστερια
Και εκει επάνω ξέσπασα ,τον πόνο της ψυχής μου.
Έκλαψα όπως ταιριάζει σ’ αετό, με δάκρυα αιθέρια
Περήφανα και μόνη μου, γιάτρισσα της πληγής μου.



Ο αετός πετά ψηλά και γι’άλλο πράγμα
Να μην τον βλέπουνε τα άλλα τα πουλιά, όταν ξεσπά σε κλάμα.!


John Fenix σε συνεργασία με τον Ιορδάνη Οικονομιδη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου