Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Η δεύτερη ευκαιρία



Ο Κώστας ήταν μαχητής ,σε όλη την ζωή του.
Πάλεψε ,αγωνίστηκε ,η νίκη ήταν μαζί του.
Όνομα έκανε τρανό ,στα πέρατα του κόσμου.
Μόνο να παίρνει ήξερε ,δώσμου και δώσμου.


Ποτέ δεν έδωσε αυτός ,σε άνθρωπο κανένα.
Αγάπη ,χρήμα, αισθήματα ,τα είχε φυλαγμένα.
Αυτό που ένοιαζε αυτόν ,ήτανε να μαζεύει.
Όλους τους άλλους γύρω του, να καταδυναστεύει.


Τι όμορφη που ήταν πάντα, για τον Κώστα η ζωή!!
Έτσι που σκέφτηκε , σαν ξύπνησε εκείνο το πρωί.
Κι όπως αυτά σκεπτότανε και στην δουλειά πηγαίνει.
Στον δρόμο φεύγει η ψυχή κι ο Κώστας μας πεθαίνει.

Σε μια πλατεία βρέθηκε ,κάπου ψηλά στον ουρανό.
Εκεί τον επερίμεναν ,ο διάβολος μαζί με τον Θεό.
Είσαι δικός μου σατανάς ,ο διάβολος του λέει.
Κανένας δεν σ’ αγάπησε, κανένας δεν σε κλαίει.


Όσοι κοντά σου βρέθηκαν ,σε εμένα έχεις στείλει.
Κανείς για σε δεν θα βρεθεί ,να ανάψει ένα καντήλι.
Για μένα δούλεψες στην γη και δούλεψες καλά.
Για αυτό και εγώ σου έστελνα ,συνέχεια λεφτά.

Σε εμένα πάντα χρεωμένη , η ψυχή  που έφερες εδώ.
Όπως και συ στην γη  έτσι και εγώ εδώ  , δεν αγαπώ.
Για να αποκτήσεις τα λεφτά ,κλάψαν πολλές μανάδες.
Τώρα θα κλαις και θα πονάς, με άλλους  σατανάδες.


Κοιτάει ο Κώστας τον Θεό ,που αμίλητος  στέκει εκεί.
Και όσα ο διάβολος του λέει ,με λύπη παρακολουθεί.
Ο φόβος τον κυρίευσε ,λαχτάρησε η αμαρτωλή ψυχή.
Ντροπή μεγάλη, για όσα ο διάβολος του καταμαρτυρεί.


Έλεγε κι άλλα ο διάβολος, ώρα πολύ ακόμα στην ψυχή.
Όλα κακά και άσχημα ,πονάει ο Κώστας να τα ξαναζεί.
Έλεος λέει του διάβολου, σταμάτα τώρα σε παρακαλώ.
Γιατί όλα αυτά που μου μιλάς ,νιώθω δεν τα έκανα εγώ.



Ξένα μου ακούγονται αυτά κι ας ξέρω είναι δικά μου.
Αν σατανάς σου είμαι εγώ, τότε γιατί πονώ βαθιά μου;
Με τα λεφτά με πλάνεψες και γνώση που δεν είχα.
Και την ζωή την έζησα ,όπως και εγώ την βρήκα.


Δεν χάρηκα με το κακό ,που έκανα στους άλλους.
Έτσι τα έμαθα και εγώ ,απ’ άλλους ποιο μεγάλους.
Δεν αγαπάω το κακό, ούτε αγάπησα την αμαρτία.
Για αυτό ζητάω απ’ τον Θεό, μια δεύτερη ευκαιρία.


Αφήστε με να κατεβώ ,να ξαναγεννηθώ και πάλι.
Με σεβασμό σας το ζητώ ,σκύβοντας το κεφάλι.
Για το κακό που έκανα στην γη , ναι, να τιμωρηθώ.
Με βάσανα και πίκρες ,απ’ το κακό να εξαγνισθώ.


Δεν είμαι εγώ κακιά ψυχή, πολύ το έχω μετανιώσει.
Εγώ δεν είμαι σατανάς, απλά μου έλειπε η γνώση.
Αφήστε με να ξαναγεννηθώ ,βάσανα να γνωρίσω.
Κι όταν βρεθούμε εδώ ξανά ,με τον θεό να ζήσω.


Ποτέ ο Θεός δεν μίλησε ,άκουγε, ποτέ δεν είπε κάτι.
Διάβολος και Θεός κοιτάχτηκαν και έκλεισαν το μάτι.
Την ίδια ώρα που στην γη ,γεννούσε μια Αραπίνα.
Ένα μαυράκι τόσο δα ,λαθραία ,κάπου στην Αθήνα.


Του Κώστα έχει την ματιά ,το χρώμα όμως μαύρο.
Μαύροι ,λευκοί και κίτρινοι στο ίδιο  το μουράγιο.
Στα χρώματα διαφέρουμε ,στον ίδιο πόνο κλαίμε.
Ένας ο ίδιος αρχηγός ,Θεός που  όλοι τον λέμε.


Για αυτό σεβάσου άνθρωπε ,τον μαύρο διπλανό σου.
Μπορεί στην άλλη σας  ζωή, να είναι ο αδελφός σου.
Δεν ξέρει χρώμα η ανθρώπινη ψυχή και είναι αμαρτία.
Δεν ξέρεις, αν ο Θεός και εσένα έδωσε ,μια δεύτερη ευκαιρία!!!

John Fenix

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου