Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Με κοίταξες.


Με κοίταξες.


Με κοίταξες.
Και μες τα απορημένα μάτια σου, φωναζε το παράπονο
Με κοίταξες. Και βιαστικά με δίκασες.
Δεν φταίω εγώ που βρέθηκες ,να ζεις σε κόσμο άπονο.

Με κοίταξες.
Και μες τα πονεμένα μάτια σου, της θλίψης η απορία
Με κοίταξες. Με μια ματιά με ρήμαξες
Άλλοι όμως σε άφησαν, σε αυτήν του δρόμου την γωνία
               
Με κοίταξες.
Και μέσα από τα μάτια σου, είδα στο βάθος της ψυχής σου
Με κοίταξες. Με μια ματιά με δίδαξες
Ήταν μαρτύριο για σένανε ,η κάθε μέρα της ζωής σου

Με κοίταξες
Βαθιά από μέσα σου βουβά ,δειλά, με παρακάλεσες
Με κοίταξες. Και την ψυχή μου άρπαξες
Με μένανε σκυλάκι μου θα’ ρθείς, αφού για αγάπη κάλεσες

John Fenix

1 σχόλιο:

  1. Τέτοιες ημέρες όλοι χρειάζονται την αγάπη μας.
    Και εννοώ όλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή